DIABETYK W PRACY

Cukrzyca to choroba cywilizacyjna XXI wieku, w odniesieniu do której w ostatnich latach odnotowuje się wyraźny wzrost liczby zachorowań.  Według danych Światowej Federacji Cukrzycy (International Diabetes Federation IDF), w 1985 roku na tę chorobę chorowało 30 milionów ludzi, podczas gdy obecnie liczba ta sięga już 415 milionów, a według przewidywań IDF, do 2040 roku przekroczy 642 miliony [1]. Z danych Światowej Organizacji Zdrowia wynika, że w 2012 roku cukrzyca spowodowała 1,5 mln zgonów, zajmując ósme miejsce wśród najczęstszych przyczyn śmierci [2]. W Polsce na cukrzycę choruje około 2,5 mln osób, z czego u ponad 750 tys. choroba nie została zdiagnozowana, przez co nie są poddane leczeniu [3].

Problem leczenia i zapobiegania cukrzycy stał się kwestią wykraczającą poza środowisko medyczne i samych pacjentów. Cukrzyca stanowi drugie pod względem wielkości, po chorobie niedokrwiennej serca, obciążenie ekonomiczne społeczeństwa. Według danych Światowej Federacji Cukrzycy wydatki związane z leczeniem tego schorzenia na świecie stanowiły w 2012 roku aż 11% finansowania całej opieki zdrowotnej i wyniosły 471 mld dolarów. Prognozuje się, że do 2030 roku wydatki na profilaktykę oraz leczenie cukrzycy i jej powikłań sięgną na całym świecie 600 mld dolarów [1]. W Polsce w 2012 roku Narodowy Fundusz Zdrowia wydał na ten cel ponad 5,6 mld złotych [4], z czego ponad połowę tej kwoty stanowił koszt leczenia powikłań cukrzycy.

Cukrzyca, zwłaszcza typu 2 zaczyna pojawiać się u coraz młodszych osób, które mogłyby nadal pracować zawodowo, a choroba im to utrudnia lub wręcz uniemożliwia. Wraz ze wzrostem liczby nowych przypadków cukrzycy zwiększają się koszty nie tylko jej diagnostyki, leczenia i powikłań, ale i koszty wynikające z przedwczesnego zaprzestania działalności zawodowej, a także bezrobocia, które dotyka osoby chorujące [5].

Skala bezrobocia wśród diabetyków (od łac. diabetes – cukrzyca) jest ponad dwukrotnie wyższa niż wśród zdrowych, a wynikająca z tego gorsza sytuacja ekonomiczna osób chorych może utrudniać właściwą kontrolę choroby.

Mimo że pracownicy chorujący na cukrzycę są zdolni do wykonywania wielu zawodów, często mają problem ze znalezieniem satysfakcjonującego zajęcia.Konkurencja na rynku pracy jest ogromna i rosną wymagania co do pracowników. Chorzy szukający zatrudnienia, bojąc się dyskryminacji, ukrywają fakt choroby. Z kolei ci, którzy pracują, nierzadko boją się utraty zajęcia ze względu na powszechnie panujące, a nieprawdziwe przekonanie dotyczące ich częstszej absencji w pracy czy niższej wydajności. Obawa przed zwolnieniem sprawia, że cukrzyca staje się dla pracujących diabetyków wstydliwą tajemnicą

Wykonywanie pracy zawodowej przez diabetyka jest jednak zalecane i korzystne i tylko nieliczne zawody są niewskazane. Aby pracownik z cukrzycą mógł bezpiecznie pracować, należy stworzyć mu odpowiednie warunki pracy, a edukacja na temat cukrzycy musi dotyczyć wszystkich – nie tylko samego pacjenta, lecz także jego rodzinę, znajomych oraz współpracowników.

 

Autorzy: dr med. ELŻBIETAŁASTOWIECKA-MORAS, dr hab. med. JOANNA BUGAJSKAprof. nadzw. CIOP-PIB
Centralny Instytut Ochrony Pracy – Państwowy Instytut Badawczy
Źródło: Bezpieczeństwo Pracy – Nauka i Praktyka, 2017, nr 2, s. 12-15 

Call Now Button